ជនភៀសសឹករស់នៅក្នុងខេត្តឧត្តរមានជ័យ និងខេត្តបន្ទាយមានជ័យខ្លះ កំពុងជួបទុក្ខលំបាក ដោយសារតែខ្វះស្បៀង អគ្គិសនី និងទឹកស្អាតប្រើប្រាស់ ខណៈដែលកុមារប្រឈមនឹងជំងឺឆ្លងក្អួតចង្អោរ ព្រោះការរស់នៅតាមជំរំ មានភាពចង្អៀត និងខ្វះអនាម័យ។ ទន្ទឹមគ្នានោះ មន្ត្រីសង្គមស៊ីវិលថា អាជ្ញាធរគួរតែដោះស្រាយបញ្ហានេះឱ្យបានត្រឹមត្រូវ និងទាន់ពេលវេលាព្រោះថា ករណីនេះវាបានកើតឡើង អស់ជាច្រើនថ្ងៃមកហើយ។
ថ្វីត្បិតថា សង្គ្រាមកម្ពុជា-ថៃ បានផ្អាកអស់រយៈ ជាង២សប្ដាហ៍មកហើយក្ដី ជនភៀសសឹកខ្មែរនៅខេត្តបន្ទាយមានជ័យ និងខេត្តឧត្តរមានជ័យ រាប់ពាន់គ្រួសារ នៅមិនទាន់អាចត្រឡប់ ចូលភូមិកំណើតវិញ ដើម្បីប្រកបមុខរបរដូចដើមបាននៅឡើយ ព្រោះអ្នកខ្លះដីនិង ផ្ទះសម្បែងត្រូវ បានពួក យោធាថៃ រំលោភយកអស់។ រីឯអ្នកខ្លះទៀត ពួកគាត់ មានផ្ទះនៅជាប់តំបន់ក្រហម ដែលអាចមានហានិភ័យខ្ពស់ពីការផ្ទុះអាវុធជាថ្មី ទើបពួកគាត់ ត្រូវបន្តរស់នៅក្នុងតង់កៅស៊ូ ទាំងជីវភាពលំបាក ខណៈដែលកុមារភាគច្រើន បាត់បង់ឱកាសរៀនសូត្រ និងប្រឈមជំងឺឆ្លង ព្រោះខ្វះអនាម័យ។
ពលរដ្ឋរស់នៅខេត្តឧត្តរមានជ័យ លោកស្រី អូត ផារុន ប្រាប់ អាស៊ីសេរីនៅថ្ងៃទី៩ ខែមករាថា ពលរដ្ឋដែលកំពុងស្នាក់នៅក្នុងជំរំជនភៀសសឹក ស្ថិតក្នុងភូមិបន្ទាយចាស់ ឃុំចុងកាល់ ស្រុកចុងកាល់ មានជិត ៣ពាន់គ្រួសារ ហើយឥឡូវមានពលរដ្ឋតិចតួច បានត្រឡប់ទៅភូមិកំណើតវិញ ក្រោយប្រទេសទាំងពីរបានផ្អាកបាញ់គ្នា។ ចំណែកគ្រួសារលោកស្រីមិនទាន់អាចទៅភូមិកំណើតវិញបានទេ ព្រោះស្ថានភាព តាមព្រំដែន មិនសូវល្អខ្លាចផ្ទុះអាវុធជាថ្មី។
លោកស្រីបន្តថា ពលរដ្ឋរស់នៅក្នុងជំរំភៀសសឹក ជួបផលលំបាកជាច្រើន ព្រោះថា ជនភៀសសឹក មានចំនួនច្រើន ខណៈកន្លែងទទួលជនភៀសសឹកមានទំហំតូច។ ជាពិសេសនោះ បញ្ហាកង្វះទឹកស្អាត អគ្គិសនី និង បង្គន់អនាម័យ ជាដើម គឺជាបញ្ហាចម្បង ដែលធ្វើឱ្យជនភៀសសឹកពិបាករស់នៅ ។ ទន្ទឹមគ្នានោះ លោកស្រីថា ស្ថានភាពត្រជាក់បែបនេះ មនុស្សចាស់ជរា និង កុមារ ភាគច្រើន មានជំងឺផ្ដាសាយ ឆ្លងពីមួយទៅមួយ រហូតកុមារខ្លះ មានអាការៈ ក្អួតចង្អោរ។
លោកស្រី អូត ផារុន៖ «ជួបទុក្ខលំបាកបញ្ហាច្រើនណាស់លោកគ្រូអើយ!..ទី១អត់ភ្លើង។ ភ្លើងពួកគាត់ត អត់ទាន់បានប្រើគ្រប់គ្នាព្រោះអីជនភៀសសឹកយើងច្រើន។ ទី២ បន្ទប់ទឹកអនាម័យវាអត់គ្រប់។ ទី៣ យើងរស់នៅក្នុងជំរំយូរទៅ កូនក្មេងចាប់ពីអាយុ១០ឆ្នាំចុះគាត់ឆ្លងជំងឺក្អួតរាគ ជំងឺក្អួត គ្រុនក្ដៅ»។
លោកស្រី អូត ផារុន ស្នើឱ្យរដ្ឋាភិបាលជួយពន្លឿនដោះស្រាយបញ្ហាទុក្ខលំបាករបស់ជនភៀសសឹក ហើយដោះស្រាយបញ្ហា ពលរដ្ឋដែលបាត់បង់ដីធ្លី និងផ្ទះសម្បែងជូនឱ្យបានឆាប់បំផុត ដើម្បីឱ្យពួកគាត់ អាចប្រកបមុខរបរចិញ្ចឹមដូចដើមឡើងវិញ។
លោកស្រី អូត ផារុន៖ «ខ្ញុំសំណូមទៅកាន់ខាងថ្នាក់ដឹកនាំ នាយករដ្ឋមន្ត្រីសូមឱ្យពួកគាត់ជួយដោះស្រាយប្រជាពលរដ្ឋទៅនៅផ្ទះវិញដដែល។ ពួកខ្ញុំ មានផ្ទះ តែពួកគាត់ដែលត្រូវបានពួកថៃយកដី យកផ្ទះអស់ សូមអាជ្ញាធរ ថ្នាក់ដឹកនាំទាំងអស់ឱ្យជួយដោះស្រាយចែកពួកគាត់នៅផង ព្រោះអីពួកគាត់អត់មានផ្ទះនៅ អត់មានស្រែធ្វើទេ។ និយាយរួមទៅពួកគាត់អត់មានអីទេពឹងទេ បើខាងរដ្ឋាភិបាលយើង អត់ជួយដោះស្រាយឱ្យគាត់»។
ចំណែកពលរដ្ឋរស់នៅ ស្រុកថ្មពួក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ លោកស្រី ឡេ កូនអ៊ី លើកឡើងថា ចាប់តាំងពីយោធាថៃ ឈ្លានពានទឹកដីខ្មែរ នៅតាមព្រំដែន រួមនឹង នៅតំបន់បឹងត្រកួន ផ្ទះលោកស្រី ត្រូវបានពួកយោធាថៃ បំផ្លិចបំផ្លាញចោលអស់។ ជាមួយគ្នានោះ លោកស្រីថា បើទោះបីពេលនេះ មានសប្បុរសជន បរិច្ចាគអំណោយដល់ជនភៀសសឹកបានខ្លះក្ដី លោកស្រីហាក់ពុំសូវ មានអារម្មណ៍ កក់ក្ដៅ ឬសប្បាយចិត្តនោះទេ ត្បិតព្រោះថា ការរស់នៅក្រោមដំបូលតង់កៅស៊ូ ទាំងគ្មានចំណូលបែបនេះ មានផលលំបាក។ ទន្ទឹមគ្នានោះ បញ្ហាទឹកស្អាត អនាម័យ និងសន្តិសុខ សុវត្ថិភាព នៅមានកម្រិត ធ្វើឱ្យលោកស្រី កាន់តែស្មុគស្មាញ និងធុញថប់។
លោកស្រី ឡេ កូនអ៊ី៖ «ពេលដែលយើងនៅសព្វថ្ងៃនឹងវាអត់មានចំណូល ហើយយើងមិនដឹងថា យើងទៅរស់នៅទីតាំង ណាច្បាស់លាស់ ឬយើងអាចបានដីយើងមកវិញឬអត់។ យើងគិតច្រើន ព្រោះយើងអត់ដឹងកន្លែងជាក់លាក់ណាមួយ។ អត់ដឹងថា ត្រូវអីរបៀបម៉េច។ មិនដឹងថា គាត់មានជាសំណង ឬដោះស្រាយឱ្យយើងវិញឬអត់ ដល់ពេលអ៊ីចឹងពិបាក»។
នៅក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាក និងគ្មានភាពច្បាស់លាស់នៃការរស់នៅ របស់ជនភៀសសឹកនេះ គេសង្កេតឃើញថា ជនភៀសសឹកខ្លះ ហាក់រស់នៅដោយអារម្មណ៍តែលតោល ខណៈផ្ទះសម្បែងត្រូវខូចខាត និង អ្នកខ្លះបាត់បង់ទាំងដីធ្លីជាដើម។ ករណីនេះពួកគាត់បាន ប្រឹងរស់នៅទាំងអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹម និងពឹងតែទៅលើអំណោយពីសប្បុរសជន។ ចំណែកពលរដ្ឋខ្លះទៀត ដែលមានសាច់ញាតិនៅតាមបណ្ដាខេត្តផ្សេងៗ ពួកគាត់សម្រេចចិត្ត ទៅរស់នៅទីនោះ ដើម្បីចាប់ផ្ដើមជីវិតជាថ្មី ទាំងដែលមិនទទួលបានជំនួយសង្គម ឬសំណងពីរដ្ឋាភិបាលសោះ។
រីឯ ពលរដ្ឋខ្លះទៀតដែលគ្មានសាច់ញាតិ រស់នៅតាមបណ្ដាខេត្តផ្សេងៗ ពួកគាត់បានត្រឹមបង្ខំចិត្ត ទ្រាំ រស់នៅក្នុងជំរំជនភៀសសឹក ដោយរំពឹងថា ថ្ងៃណាមួយរដ្ឋាភិបាល នឹងទាមទារដីពីថៃមកវិញ ឬ ប្រសិនបើ ទាមទារពីថៃមិនបាន ពួកគាត់រំពឹងថា រដ្ឋាភិបាលនឹងចែកដីខ្លះ ដើម្បីឱ្យពួកគាត់ អាចចាប់ផ្ដើមជីវិតថ្មី ទៅតាមការរៀបចំរបស់រដ្ឋាភិបាល។ យ៉ាងណា អ្នកឃ្លាំមើលថា សព្វថ្ងៃនេះ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាហាក់គ្មានសកម្មភាពណាដែល លេចធ្លោ ក្នុងការទាមទារដីពីភាគីថៃសោះ បើទោះជាពលរដ្ឋកំពុងតែរកទុក្ខលំបាក និងដេកមិនលក់ព្រោះតែគ្មានទីជម្រកក្ដី។
ទូរទស្សន៍អាស៊ីសេរីមិនអាចទាក់ទងប្រធានអង្គភាព អ្នកនាំពាក្យរដ្ឋាភិបាល លោក ប៉ែន បូណា ដើម្បីឆ្លើយតបជុំវិញរឿងនេះ បានទេនៅថ្ងៃទី៩ ខែមករា។ ចំណែកអភិបាលរងខេត្តឧត្តរមានជ័យ លោក ម៉េត មាសភក្ដី ក៏មិនអាចទាក់ទងបានដែរ នៅថ្ងៃដដែលនេះ។
ទោះជាយ៉ាងណា មេភូមិត្រពាំងសំរោង ស្រុកថ្មពួក លោក រ៉ង សារឿត ដែលជួយមើលការខុសត្រូវ ជនភៀសសឹក ក្នុងតំបន់បឹងត្រកួន ប្រាប់អាស៊ីសេរីថា មកទល់ពេលនេះ ពលរដ្ឋរស់នៅ ក្នុងភូមិចំនួន ៤គឺ ភូមិបន្ទាយមានរិទ្ធ ភូមិ ថ្នល់បំបែក ភូមិសាមគ្គី និង ភូមិ ត្រពាំងសំរោង ក្នុងតំបន់បឹងត្រកួន ពួកគាត់ មិនអាចទៅរស់នៅក្នុងភូមិកំណើតវិញបានទេ ព្រោះថៃកំពុងតែ កាន់កាប់។ លោកថា បច្ចុប្បន្ន ផ្ទះរបស់អ្នកភូមិ ត្រូវបានពួកថៃបំផ្លិចបំផ្លាញចោលស្ទើរតែទាំងអស់ ខណៈ រដ្ឋាភិបាលមិនទាន់មានដំណោះស្រាយជូនពលរដ្ឋបែបណានោះទេ។ បន្ថែមពីនោះ លោកថា ផលលំបាករបស់ជនភៀសសឹក ដូចជាបញ្ហាទឹក ភ្លើង និងអនាម័យ អាជ្ញាធរកំពុងតែដោះស្រាយ។
លោក រ៉ង សារឿត៖ «សម្រាប់យើងខ្ញុំឈឺចាប់ណាស់។ ទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទះសម្បែង យើងខ្ញុំទាំងអស់គ្នា ប្រជាពលរដ្ឋនៅក្នុងតំបន់បឹងត្រកួននៅក្នុង៤ភូមិនេះ គឺយើងទទួលយកមិនបានទេ ដោយអំពើឃោរឃៅរបស់ជនជាតិថៃ ដែលបានបំផ្លិចបំផ្លាញ។ តំបន់បឹងត្រកួននេះ មិនមែនជាតំបន់ជម្លោះ»។
ទាក់ទិនបញ្ហានេះ ប្រធានអង្គការសម្ព័ន្ធភាពការពារសិទ្ធិមនុស្សកម្ពុជា លោក រស់ សុដ្ឋា លើកឡើងថា ការត្អូញត្អែរពីទុក្ខលំបាក របស់ជនភៀសសឹក និងបញ្ហាខ្វះខាតផ្សេងៗ នេះជារឿងដែលអាជ្ញាធរត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ ដោះស្រាយជូនពលរដ្ឋឱ្យបានត្រឹមត្រូវ និងទាន់ពេលវេលា។ លោកថា បញ្ហាជនភៀសសឹកនេះ បានកើតមានជាង ១ខែហើយ ដូច្នេះ អាជ្ញាធរគួរតែមានពេលគ្រប់គ្រាន់ ក្នុងការដោះស្រាយឱ្យមានប្រសិទ្ធភាព។ ទន្ទឹមគ្នានោះ លោកទទូចឱ្យអាជ្ញាធរ គួរតែសហការនឹងអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាល ក្នុងការជួយដល់ជនភៀសសឹក ជាពិសេស បញ្ហាទីជម្រក អនាម័យ ទឹកស្អាត និង ថ្នាក់រៀនសម្រាប់ កុមារដើម្បីឱ្យកុមារទាំងនោះបានរៀនសូត្របណ្ដោះអាសន្ន និងថែទាំសុខភាព កុំឱ្យមានជំងឺឆ្លង ផ្សេងៗ ដែលបង្កផលប៉ះពាល់ ដល់រាងកាយ និងសុខភាព ផ្លូវចិត្តកុមារ។
លោក រស់ សុដ្ឋា៖ «ការរៀបចំជាជំរំជនភៀសសឹកឱ្យបានសមរម្យ ត្រូវមានជម្រកឱ្យល្អប្រសើរទឹកស្អាត។ ឧបករណ៍សម្រាប់ផ្ដល់នូវទឹកស្អាតដូចជាធុងសម្រាស់អណ្ដូងជាដើម។ រៀបចំសេវាសុខភាព ការអប់រំសម្រាប់កុមារ ហើយបើអាចធ្វើទៅបាន អាជ្ញាធរគួរគិតដែរ អំពីការរកប្រាក់ចំណូល ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតក្នុងជំរំ ជាមុខរបរណាមួយដែលពួកគាត់អាចធ្វើបាន នៅពេលដែលគាត់ស្នាក់នៅក្នុងជំរំ»។
ទន្ទឹមគ្នានោះ អ្នកតាមដានបញ្ហាសង្គម និងនយោបាយ ថា រដ្ឋាភិបាល គួរតែផ្ដល់ជំនួយសង្គ្រោះបន្ទាន់ និងជម្រកថ្មីសម្រាប់ពលរដ្ឋដែលបាត់បង់ ផ្ទះសម្បែង និងមិនអាចត្រឡប់ទៅរស់នៅកន្លែងដើមបានភ្លាមៗ ដូចជា ការរៀបចំដីសម្បទានសង្គមកិច្ច ក្នុងការបែងចែកដីធ្លីថ្មីដែលមានសុវត្ថិភាព ឆ្ងាយពីតំបន់មានជម្លោះ។ ពួកគាត់ ថា ការធ្វើបែបនេះ ចំពោះគ្រួសារដែលរងគ្រោះ ដើម្បីឱ្យពួកគាត់មានកន្លែងសង់ផ្ទះ និងបង្កបង្កើនផលឡើងវិញ។ បន្ថែមពីនោះ រដ្ឋាភិបាល ត្រូវមានការគាំទ្រផ្នែកជីវភាព និងហិរញ្ញវត្ថុ ដើម្បីជួយឱ្យ ពលរដ្ឋអាចចាប់ផ្ដើម មុខរបរកសិកម្មនៅលើដីថ្មី៕
