ជនភៀសសឹកខ្លះ ដែលកំពុងរស់នៅក្នុង ផ្ទះបណ្ដោះអាសន្នកំពុង ព្រួយបារម្ភពីសុវត្ថិភាព នៅពេលមានខ្យល់កន្ត្រាក់ម្ដងៗ និង ត្អូញត្អែរថា គ្មានទឹកប្រើប្រាស់គ្រប់គ្រាន់។ ពួកគាត់ថា ផ្ទះបណ្ដោះអាសន្ននេះ មានលក្ខណៈសមរម្យ អាចរស់នៅបាន ប៉ុន្តែ ហាក់មិនសូវធានាមានសុវត្ថិភាពនោះទេ ទើបធ្វើឱ្យពលរដ្ឋព្រួយ បារម្ភខ្លាចដួលរលំនៅរដូវវស្សា។
បើទោះបីជា នៅក្នុងអំឡុងរដូវបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីនេះអាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន បានរៀបចំកម្មវិធីរាំលេងសប្បាយ ក្នុងជំរំជនភៀសសឹក និង នៅតាមទីកន្លែងនានា ឱ្យពលរដ្ឋ សប្បាយ ដើម្បីបំភ្លេចទុក្ខកង្វល់ខ្លះក្ដី ចំពោះជនភៀសសឹក ហាក់ពុំសូវមានវាសនាល្អ និង សើចសប្បាយបានយូរនោះទេ ព្រោះថ្មីៗនេះ ពួកគាត់ជួបព្យុះភ្លៀង រួមដោយ ខ្យល់កន្ត្រាក់អង្រួនផ្ទះសម្បែង បណ្ដាលឱ្យផ្ទះខ្លះ ប៉ើងប្រដាប់បិទបាំងរសាត់តាមខ្យល់ និងផ្ទះខ្លះទៀត ត្រូវទឹកសាចចូលដេកពួនមិនបាន។
រីឯ ជនភៀសសឹកខ្លះទៀត ដែលកំពុងតែស្នាក់នៅក្រោមតង់កៅស៊ូស្ថិតក្នុងស្រុកថ្មពួក និងស្រុកអូរជ្រៅខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ដែលមិនទាន់បានទៅរស់នៅក្នុងផ្ទះបណ្ដោះអាសន្ន បានស្រែកទ្រហោយំ ក្រោយពីឃើញតង់កៅស៊ូ រសាត់ តាមខ្យល់ ហើយ ខោអាវ ចានឆ្នាំង និងអង្ករត្រូវភ្លៀងទទឹកជោក អស់ពេញ មួយយប់។ ជនភៀសសឹកទាំងនោះ បានត្រឹមតែសោកសង្រេង និងយំអាណិតស្រណោះ ខ្លួនឯង ដែលត្រូវរងទុក្ខម្ដង ហើយ ម្ដងទៀត ខណៈដីធ្លី និង ផ្ទះសម្បែង ដែលថៃរំលោភយក ក៏នៅតែគ្មាន ដំណោះស្រាយ នៅឡើយ។
ជនភៀសសឹកដែលកំពុងតែរស់នៅក្នុងផ្ទះបណ្ដោះអាសន្ន ស្ថិតនៅឃុំស្លាក្រាម ស្រុកស្វាយចេក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ លោកស្រី ស៊ុន ផល ប្រាប់ទូរទស្សន៍អាស៊ីសេរីនៅថ្ងៃទី២០ ខែមេសាថា ពលរដ្ឋដែលរស់នៅទីនេះ ភ័យបារម្ភ នៅពេលមានភ្លៀងម្ដងៗ ព្រោះសម្បូរខ្យល់កន្ត្រាក់ ព្រោះ គ្មានដើមឈើ ដែល អាចជួយទប់កម្លាំងខ្យល់បាន។ ទន្ទឹមគ្នានោះ លោកស្រីថា នៅតំបន់ ដែល លោកស្រីរស់នៅ ពុំទាន់មានទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ត្រឹមត្រូវនោះទេ។ ជាញឹកញាប់លោកស្រី ទិញពីក្រៅ ដែលគេដឹកលក់តាមគោយន្ត ក្នុងតម្លៃ ៨ពាន់រៀល សម្រាប់ ១ពាងធំ។
លោកស្រី ស៊ុន ផល៖ «ជួរខ្លះមានទឹកចូល ជូរខ្លះអត់មានទេ។ ជួរខ្ញុំអត់មានទឹកទេ បើជួរគេឯណោះមាន ជួនកាលទៅគេដឹកទឹកមកចែក។ ធម្មតាទេ បើដាច់ទឹកមានតែទិញទឹកគេប្រើសិន ព្រោះទឹកវាអត់ទាន់ចូលដល់កន្លែងយើងអ៊ីចឹង។ បើចាំតែរដ្ឋជួយទាំងអស់មានតែងាប់ មានតែយើងជួយខ្លួនឯងខ្លះ»។
រីឯជនភៀសសឹកម្នាក់ទៀត លោក ព្រហ្ម ចិត្ត លើកឡើងថា នៅតំបន់ដែលលោក រស់នៅមានប្រព័ន្ធទឹកត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែ ពុំសូវមានទឹកប្រើប្រាស់នោះទេ គឺតែងតែខ្វះទឹក។ ចំណែកនៅពេលថ្ងៃក្ដៅ ហួតហែងខ្លាំង រហូត ដេកពួនពុំបាននៅពេលថ្ងៃ ហើយចំពេលទឹកពុំសូវមានទៀត គឺពលរដ្ឋពិបាករស់នៅខ្លាំង ប៉ុន្តែលោកថា ពលរដ្ឋមានតែទ្រាំ។
លោក ព្រហ្ម ចិត្ត បានមករស់នៅក្នុងផ្ទះបណ្ដោះអាសន្ននេះ ជាង១សប្ដាហ៍ហើយ ប៉ុន្តែលោកនៅតែគិតច្រើន ដេកពុំសូវលក់ ព្រោះបារម្ភពីជីវភាព មិនដឹងត្រូវ ប្រកបមុខរបរអ្វី ដើម្បីបានប្រាក់ចំណូលផ្គត់ផ្គង់ គ្រួសារ។ សព្វថ្ងៃ លោកថា ជនភៀសសឹក អាចរស់នៅដោយពឹងលើអំណោយខ្លះៗ ពីសប្បុរសជន និង ថវិកាដែល អាជ្ញាធរផ្ដល់ឱ្យតាមរយៈប័ណ្ណសង្គមកិច្ចឬ ប័ណ្ណហានិភ័យ ក្នុង ១ខែ ១០ម៉ឺន ទៅ ២០ម៉ឺនរៀល តាមសមាជិកគ្រួសារច្រើន ឬតិច។
លោក ព្រហ្ម ចិត្ត៖ «ពិបាកជីវភាពមិនដឹងថារកអី ធ្វើអី។ ចេះតែគិតទៅទាំងយើងទាំងគេ។ បើអ្នកខ្លះគេអត់គិតទេ គេថាធម្មតាទៅ តាមដំណើរទៅ។ បើយើងកើតទុក្ខក៏ប៉ុណ្ណឹង សប្បាយក៏ប៉ុណ្ណឹង។ មានតែម្យ៉ាងគត់ដែលសង្ឃឹម គឺរដ្ឋាភិបាល និងអង្គការ គេថាឱ្យចិញ្ចឹមមាន់ សម្រាប់លក់ឱ្យគេ។ សង្ឃឹមចំណុចនេះឯងមួយ»។
ទូរទស្សន៍អាស៊ីសេរីពុំអាចទាក់ទងអភិបាលខេត្តបន្ទាយមានជ័យ លោក អ៊ុំ រាត្រី និងអ្នកនាំពាក្យរដ្ឋាភិបាល លោក ប៉ែន បូណា ដើម្បីឆ្លើយតបជុំវិញរឿងនេះបានទេនៅថ្ងៃទី២០ ខែមេសា។
ទោះជាយ៉ាងណាក្ដី បើតាមការអះអាងរបស់ជនភៀសសឹក អាជ្ញាធរបានសន្យាថា នឹងប្រឹងប្រែង ស្ដារជីវភាពដល់ជនភៀសសឹកឱ្យបានឆាប់បំផុត ក្រោយពីពលរដ្ឋទាំងនោះមានទីលំនៅគ្រប់គ្នា។ ក្នុងនោះដែរ អាជ្ញាធរថា នឹងផ្ដល់កូន មាន់ពូជ សម្រាប់ចិញ្ចឹមលក់ គ្រាន់បានប្រាក់ចំណូលខ្លះដោះស្រាយជីវភាព និង ផ្ដល់គ្រប់ពូជ ដំណាំផ្សេងៗដែលអាចដាំបាន នៅជិតៗផ្ទះ។
ប៉ុន្តែយ៉ាងណា ពលរដ្ឋថា ការស្ដារជីវភាព តាមរយៈវិធីនេះពុំមានប្រសិទ្ធភាព និងគ្មានស្ថិរភាពប្រាក់ចំណូលនោះទេ ព្រោះថា នេះគ្រាន់តែជា មុខរបរចិញ្ចឹមជីវិតប្រចាំថ្ងៃតិចតូចប៉ុណ្ណោះ ប្រសិនបើរដ្ឋាភិបាល ចង់ឱ្យពលរដ្ឋមានជីវភាពសមរម្យ គួរតែរៀបចំឱ្យមានរោងចក្រផលិតខោអាវ ឬសម្ភារៈផ្សេងៗ នៅក្នុងខេត្ត ដែលជាប់តំបន់ ពួកគាត់រស់នៅ ដើម្បីឱ្យពួកគាត់ទៅធ្វើការ គឺជារឿងល្អបំផុត។
ជុំវិញរឿងនេះ ប្រធានអង្គការសម្ពន្ធភាពការពារសិទ្ធិមនុស្សកម្ពុជា ហៅកាត់ថា CHRAC លោក រស់ សុដ្ឋា យល់ឃើញថា ការរៀបចំទីជម្រកជូនជនភៀសសឹក គឺជារឿងល្អ ក៏ប៉ុន្តែ បញ្ហានៅត្រង់ពុំទាន់មាន ដើមឈើ ឬ ដើមឫស្សី ដើម្បីអាចទប់ស្កាត់ខ្យល់កន្ត្រាក់ និងគ្រោះធម្មជាតិផ្សេងៗ។ បន្ថែមពីនោះ លោកថា អាជ្ញាធរ ក៏ត្រូវប្រញាប់ រៀបចំប្រព័ន្ធទឹកស្អាត ភ្លើង និង ផ្លូវឱ្យបានលឿនបំផុត ដើម្បីកុំឱ្យពលរដ្ឋ ជួបការលំបាក ព្រោះ ពួកគាត់បានជួបការលំបាកជាច្រើនហើយ។
លោក រស់ សុដ្ឋា៖ «ប្រជាពលរដ្ឋមិនទាន់ទទួលបានសេចក្ដីស្ងប់ជាតិទាំងស្រុងទៅលើអ្វីដែលរដ្ឋាភិបាលផ្ដល់ឱ្យនោះទេ នៅមានបញ្ហាមួយចំនួនដែលជាកម្មវត្ថុ ជំរុញឱ្យរដ្ឋាភិបាល ឬអាជ្ញាធរពាក់ព័ន្ធ សិក្សាពីបញ្ហារបស់ពួកគាត់នឹងបញ្ហាមួយចំនួនទៀត ដែលត្រូវដោះស្រាយជាអាទិភាព ហើយពន្លឿនក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនោះ ដើម្បីជួយបំពេញសេចក្ដីត្រូវការជាមូលដ្ឋានរបស់ពួកគាត់»។
ជាច្រើនខែ មកនេះជនភៀសសឹករាប់ម៉ឺននាក់ នៅខេត្តបន្ទាយមានជ័យ និងខេត្តឧត្តរមានជ័យភាគច្រើន ទទួលបាន ទីជម្រកបណ្ដោះអាសន្ន សម្រាប់រស់នៅ ក្រោយពីផ្ទះសម្បែង និងដីធ្លី របស់ពួកគាត់ត្រូវបានយោធាថៃ រំលោភយកអស់។ ករណីនេះ ជនភៀសសឹកខ្លះ ហាក់ ពុំសូវសង្ឃឹមថា នឹងបានត្រឡប់ទៅរស់នៅភូមិកំណើតវិញ ក្នុងពេលឆាប់ៗនោះទេ ខណៈ រដ្ឋាភិបាលដោះស្រាយព្រំដែន ដោយពឹងអាស្រ័យតែទៅលើ ភាគីថៃ ជាអ្នកកំណត់។
អ្នកឃ្លាំមើលរិះគន់ថា ការដោះស្រាយបញ្ហាព្រំដែន របៀបនេះថៃ នឹងមិនប្រគល់ទឹកដីកម្ពុជា មកឱ្យវិញនោះទេ ខណៈបច្ចុប្បន្នភាគីថៃ តែងតែពង្រីកការឈ្លានពាន តាមរយៈការរាយលួសបន្លា ចូលទឹកខ្មែរ ស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃ រីឯកម្ពុជាគ្មានប្រៀបអ្វី ក្នុងការដាក់សម្ពាធភាគីថៃនោះឡើយ៕
