ជនភៀសសឹករស់នៅក្រោមតង់កៅស៊ូជាង ២០០គ្រួសារ នៅស្រុកចំនួន២ ក្នុងខេត្តឧត្តរមានជ័យ ត្អូញត្អែរពីជីវភាពខ្វះខាត និង ពិបាករស់នៅ ពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ រួមនឹងខ្យល់កន្ទ្រាក់ ម្ដងៗ ។ ទន្ទឹមគ្នានោះ ជនភៀសសឹកមួយចំនួន នៅតែពុំទាន់ដឹងច្បាស់ថារដ្ឋាភិបាល នឹងដោះស្រាយបញ្ហាជូនគាត់បែបណានោះទេ ខណៈការផ្ដល់ផ្ទះបណ្ដោះអាសន្នក៏គ្មាន។
បើទោះជារដ្ឋាភិបាល លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត បានរៀបចំផ្ទះថ្មី និងផ្ទះបណ្ដោះអាសន្នរាប់ពាន់ខ្នងផ្ដល់ឱ្យជនភៀសសឹក ដែលបាត់បង់ដីធ្លី និងផ្ទះសម្បែង ក្រោយពីថៃ ចូលកាន់កាប់ក្ដី ជនភៀសសឹកជាច្រើនគ្រួសារទៀត ដែលមានផ្ទះសម្បែង ខូចខាតដោយសារសង្គ្រាម និងមានផ្ទះស្ថិតក្នុងតំបន់ក្រហម ពួកគាត់នៅ ពុំទាន់ទទួលបានដំណោះស្រាយសមរម្យ ពីរដ្ឋាភិបាលនៅឡើយ។
ជនភៀសសឹកដែលកំពុងតែស្នាក់នៅ ក្រោមតង់កៅស៊ូ ហាលភ្លៀង ហាលថ្ងៃជិតកន្លះឆ្នាំមកហើយ លោកស្រី យ៉ាន់ ចន្ថា ប្រាប់ទូរទស្សន៍អាស៊ីសេរីនៅថ្ងៃទី០៥ ខែឧសភាថា បច្ចុប្បន្ន ជនភៀសសឹកជិត២០០គ្រួសារ កំពុងតែស្នាក់នៅ ក្រោមតង់កៅស៊ូដ៏លំបាក ក្នុងជំរំវត្តបាត់ថ្កៅ ស្ថិតនៅស្រុកចុងកាល់ ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។ លោកស្រីថា ចាប់តាំងពីភ្លៀងធ្លាក់មក ជនភៀសសឹកពុំសូវបានសម្រាកស្រួលនោះទេ ព្រោះរវល់បាច់ទឹកចេញពីតង់ផង ហើយពេលយប់ដេក ពុំសូវលក់ព្រោះ បារម្ភខ្លាច សត្វពស់ ក្អែប ខ្ទួយ និងស្រមោច ចូលក្នុងតង់កៅស៊ូ។
ទន្ទឹមគ្នានោះលោកស្រី ស្បៀងបរិភោគ ក៏ពុំសូវមាន ព្រោះជំនួយពីសប្បុរសជនលែងសូវមានទៀត ។ ចាប់តាំងពី លោកស្រីមករស់នៅក្នុងជំរំភៀសសឹក ពុំដែលទទួលបានថវិកាឧបត្ថម្ភ ពីរដ្ឋាភិបាលទេ ហើយ ប័ណ្ណក្រីក្រ និងប័ណ្ណហានិភ័យ សម្រាប់បើកប្រាក់ខែជាប្រចាំក៏គ្មាន។ លោកស្រីទំនងមិនអាចទៅរស់នៅភូមិកំណើតវិញបាន ក្នុងពេលឆាប់ៗ ព្រោះផ្ទះ ស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ក្រហមជាប់ព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃ។ លោកស្រីថា អាជ្ញាធរមិនបានជូនដំណឹងថា ពួកគាត់ នឹងត្រូវទៅរស់នៅ ក្នុងផ្ទះបណ្ដោះអាសន្ន ដោយគ្រាន់តែឱ្យពលរដ្ឋទ្រាំរស់នៅក្នុងតង់កៅស៊ូបន្តទៀត។
លោកស្រី យ៉ាន់ ចន្ថា៖ «យើងរស់នៅលក្ខណៈគ្រួសារពីរបីនាក់ចេះតែអាចរស់នៅបាន បើអ្នកកូនច្រើនរញ៉េរញ៉ៃក៏រស់នៅទាំងពិបាកវេទនា។ ជួនកាលដាំបាយរួច ភ្លៀងមកសឹងតែរកកន្លែងហូបបាយមិនបាន ហើយហូបនៅកន្លែងដេកទៅ។ វ័យចំណាស់ផង ពេលខ្លះក៏ដេកលក់ស្រួល ពេលខ្លះក៏ដេកលក់មិនស្រួលទៅ ព្រោះយើងគិតច្រើន ហើយកន្លែងដេកក៏មិនស្រួល មិនធ្វើម៉េចទេ»។
ជនភៀសសឹកភាគច្រើន បន្តក្រាញននៀល រស់នៅក្រោមតង់ ក្ដៅហួតហែង ហើយពេលមានភ្លៀងម្ដងៗ ក៏ទឹកពុំសូវបានរស់នៅស្រួលនោះឡើយ។ ពួកគាត់ ហាក់រស់នៅដោយពុំសូវដឹងពីព័ត៌មានលម្អិតពី អាជ្ញាធរមូលដ្ឋានថានឹងដោះស្រាយបញ្ហាជូនពួកគាត់បែបណានោះឡើយ។ រាល់ថ្ងៃ ពួកគាត់ពុំមានការងារធ្វើ ក្រៅពីដេកក្រោកៗ រង់ចាំដំណឹងពីរដ្ឋាភិបាល។ រីឯ អ្នកខ្លះទៀត ដើររកត្រី តាមប្រឡាយ បឹងបួរ នៅក្បែរៗ ជំរំ គ្រាន់បានទុក ធ្វើម្ហូបហូប ព្រោះគ្មានថវិកាទិញម្ហូបនៅផ្សារ។ រីឯ កុមារវិញ ពុំសូវបានរៀនដិតដល់នោះទេ ព្រោះខ្វះគ្រូបង្រៀន រួមនឹងបរិយាកាសរស់នៅពុំសូវល្អផងនោះ ធ្វើកុមារភាគច្រើន មិនចង់រៀនសូត្រ ហើយតែងមានជំងឺផ្ដាសាយ។
រីឯ ជនភៀសសឹកម្នាក់ទៀត ដែលកំពុងស្នាក់នៅក្នុងជំរំភៀសសឹកវត្តគោកមន ស្រុកបន្ទាយអំពិល ខេត្តឧត្តរមានជ័យ លោក ឆ្លៅ ទូនីន លើកឡើងថា ជនភៀសសឹកនៅជំរំនេះមានប្រហែល១០០នាក់ ភាគច្រើន មានផ្ទះនៅតំបន់ ក្រហម ជាប់ព្រំដែនថៃ។ គ្រួសារលោក ក៏មិនខុសពីអ្នកដទៃទៀតនោះទេ មានជីវភាពខ្វះខាត ហើយលោកថា មិនដឹងធ្វើបែបណា មានទ្រាំរស់ក្នុងតង់កៅស៊ូ រង់ចាំ ដំណោះស្រាយពីរដ្ឋាភិបាល។ លោកស្នើឱ្យរដ្ឋាភិបាល ពន្លឿនការដោះស្រាយបញ្ហាព្រំដែនឱ្យបានឆាប់ ដើម្បីអាចរស់នៅនៅភូមិកំណើតវិញ ព្រោះសព្វថ្ងៃ ពួកគាត់ជួបផលលំបាក ទាំងការហូបចុក ការរស់នៅ និងបញ្ហាអនាគតមិនច្បាស់លាស់។
លោក ឆ្លៅ ទូនីន៖ «នៅនេះពេលភ្លៀង ទឹកលិច។ ចិត្តខ្ញុំចង់តែទៅរស់នៅភូមិកំណើតវិញ។ ឥឡូវផ្ទះក៏បាក់បែកអស់ អ៊ីចឹងបាន ចង់បានសំណងពីរដ្ឋាភិបាលខ្លះ គ្រាន់យកទៅរៀបចំផ្ទះដែលបាក់បែក ដើម្បីអាចរស់នៅវិញ»។
ទូរទស្សន៍អាស៊ីសេរី ពុំអាចទាក់ទងអ្នកនាំពាក្យខេត្តឧត្តរមានជ័យ លោក ម៉េត មាសភក្ដី និងប្រធានអង្គភាពអ្នកនាំពាក្យរដ្ឋាភិបាល លោក ប៉ែន ប៉ូណា ដើម្បីឆ្លើយតបជុំវិញរឿងនេះបានទេ នៅថ្ងៃទី០៧ ខែឧសភា ដោយហៅទូរស័ព្ទចូល តែគ្មានអ្នកទទួល។
ក្រសួងមហាផ្ទៃ នៅថ្ងៃទី០៧ ខែឧសភា សេចក្ដីប្រកាសព័ត៌មាន បញ្ជាក់ថា ជនភៀសសឹកសរុបជាង៦សែន ៤ម៉ឺននាក់ មានជាង៦សែន ១ម៉ឺននាក់ ឬប្រមាណ៩៥%ហើយ បានវិលត្រឡប់ទៅរស់នៅលំនៅឋានវិញ។ ចំណែកអ្នកមិនទាន់បានត្រឡប់ទៅលំនៅឋាន មានជាង៣ម៉ឺន ២ពាន់ (៣២.៨៩៩) នាក់ ក្នុងនោះ មានមានកុមារជាង១១ម៉ឺននាក់។
ប្រធានការិយាល័យអង្គការលីកាដូ (LICADHO) ប្រចាំខេត្តបន្ទាយមានជ័យ និងឧត្ដរមានជ័យ លោក អ៊ិន គង់ជិត សង្កេតឃើញថា ជនភៀសសឹកជាច្រើន ដែលកំពុងតែរស់នៅក្រោមតង់កៅស៊ូ ក្នុងខេត្តឧត្តរមានជ័យ ជួបការដ៏លំបាកពិតមែន។ ជាមួយគ្នានោះ លោកថា អាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន ក៏តែងតែរឹតត្បិតមិនឱ្យពួកគាត់និយាយជាមួយអ្នកសារព័ត៌មាន និងមន្ត្រីសង្គមស៊ីវិល រៀបរាប់ពីទុក្ខលំបាកនោះទេ។ ទន្ទឹមគ្នានោះ លោកថា ទីតាំងដែលជនភៀសសឹកបោះតង់នៅភាគច្រើនជាកន្លែងទំនាប ដូច្នេះនៅពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ម្ដងៗ ពិបាករស់នៅព្រោះលិចទឹក។
លោកជំរុញឱ្យអាជ្ញាធរគួរតែផ្ដល់ទីជម្រកឱ្យសមរម្យដល់ជនភៀសសឹក ហើយបើអាចគួរតែធ្វើផ្ទះបណ្ដោះអាសន្ន ឱ្យពួកគាត់ទាំងអស់គ្នា ដូចនឹងជនភៀសសឹកដទៃទៀតដែរ ព្រោះថាការទុកពួកគាត់ ឱ្យរស់នៅក្រោមតង់កៅស៊ូហាលភ្លៀង ហាលថ្ងៃ ដោយគ្មានផែនការវិលត្រឡប់ច្បាស់លាស់នេះ ធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ផ្លូវចិត្ត និងជីវភាពគ្រួសារកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ ខណៈបច្ចុប្បន្ន ជនភៀសសឹកកំពុងប្រឈមបញ្ហាជាច្រើន ដូចជា ហូបចុក គ្មានទីជម្រកសមរម្យ ហើយកុមារភាគច្រើននឹងប្រឈមខូចអនាគត ព្រោះពុំទទួលបានការអប់រំ និងការមើលថែបានត្រឹមត្រូវ។
លោក អ៊ិន គង់ជិត៖ «នៅតាមមណ្ឌលទាំងនោះតែងតែនៅក្នុងកន្លែងទីទំនាបហើយ អត់មានប្រព័ន្ធបង្ហូរទឹក។ អ៊ីចឹងបើគ្មានកន្លែងផ្សេងទៀត ដែលជាទីទល់ខ្ពស់ បើសិនរកអត់បាន ហើយបើសិនរកបានទីកន្លែងមានសុវត្ថិភាពខ្ពស់ គួរតែមានការផ្លាស់ប្ដូរ ជំរំទៅកាន់ទីទល់ខ្ពស់បន្តិចដើម្បី ដើម្បីឱ្យពួកគាត់គេចផុសពីទឹកភ្លៀង និងទឹកជំនន់»។
សង្គមស៊ីវិលជំរុញឱ្យអាជ្ញាធរពាក់ព័ន្ធត្រូវតែ រកដំណោះស្រាយ ឱ្យបានសមរម្យសម្រាប់ជនភៀសសឹក ដែលពុំទាន់បានទៅរស់នៅ ក្នុងភូមិកំណើតវិញ ហើយបន្តរស់នៅក្នុងតង់កៅស៊ូ ដោយត្រូវផ្ដល់ទីជម្រក ឬផ្ទះបណ្ដោះអាសន្ន ឱ្យបានសមរម្យ និងត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ឱ្យបានដិតដល់ក្នុងការផ្ដល់ជំនួយជា ស្បៀង និងសេវាគាំពារសង្គម តាមរយៈការផ្ដល់ថវិកាប្រចាំខែ ដូចជនភៀសសឹកដ៏ទៀតដែរ ថ្វីត្បិតថាពួកគាត់ មានដីធ្លី និងលំនៅឋាន មិនត្រូវបានយោធាថៃកាន់កាប់ក្ដី ក៏ពួកគាត់នៅតែរងគ្រោះ ព្រោះមិនអាចត្រឡប់ទៅរស់នៅក្នុងផ្ទះដូចដើមវិញបាន៕
